Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2016

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:




Σε απάντηση για το ποιά στάση είναι ενδεδειγμένη μετά από την διάτρητη σύνοδο του  Κολυμπαρίου  καταθέτω τα εξής:

Καλό θα ήταν να στραφούμε σε μία παρόμοια  περίπτωση και εποχή, δηλαδή στην μετά την ψευτοσύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας  και το πως την αντιμετώπισε αυτήν και τους Λατινόφρονες Επισκόπους το Ορθόδοξο πλήρωμα : Κλήρος και Λαός.
Εντρυφώντας στις Ιστορικές πηγές λίγο μετά την επιστροφή των υπογραψάντων Επισκόπων την «ένωσιν» πουθενά δεν αναφέρεται από τους  εξοργισμένους πιστούς  η διακοπή του μνημοσύνου των Λατινοφρόνων και φιλοενωτικών Πατριαρχών Κων/λεως Μητροφάνη και  Γρηγορίου Πνευματικού.
Οι πιστοί ναι μεν τυπικώς και ψυχρώς τους εμνημονεύαν, προς αποφυγή σχίσματος, στην πράξη όμως απεύφευγαν κάθε επικοινωνία και  συμπροσευχή με τους  φιλοπαπικούς σαν θανατηφόρο πανούκλα περιφρονώντας τους και γυρίζοντάς τους την πλάτη (δίχως να φτιάξουνε παράλληλες Εκκλησίες και συνόδους) με αποτέλεσμα έτσι να τους απομονώσουν και εν τέλει από τους 303 Ιεράρχες που επέστρεψαν από την Φερράρα   μόνο οι 10 να παραμείνουν πιστοί στον υπογραφέντα Όρο της ψευτοένωσης.
 Ο λαός έμεινε πιστός εις το Ορθόδοξο δόγμα και οι  ευρισκόμενοι στην Κων/λη δεν εμνημόνευαν ούτε τον Βασιλέα ούτε τον Πάπα(δεν αναφέρει κάπου για τον Πατριάρχη καίτοι ενωτικός)  ούτε ο Όρος ανεγνώσθη επισήμως.
Έγραφε   σχετικά ο Αυτοκράτορας: « ότι οι Ορθόδοξοι αποφεύγουν κάθε επικοινωνίαν με όσους ελατίνησαν.»
Μάλιστα ζητούσε από τους φιλοπαπικούς    Ιερείς  να συλλειτουργούν  με τους ανθενωτικούς(αντιπαπικούς) αλλά οι πρώτοι του έλεγαν:
«-Πως λειτουργήσωμεν ομού(μαζί) επί αυτοί φεύγουσιν ημάς;»

Θα ήταν λοιπόν ποτέ δυνατόν ο ενωτικός αυτοκράτορας να ωθούσε τους ομοϊδεάτες Ιερείς του να συλλειτουργήσουν με άλλους Ιερείς που δεν μνημόνευαν  τον υπ’αυτού διορισμένο  Πατριάρχη;
Αλλά και οι λατινόφρονες Ιερείς στην αναφερόμενη απορία του αυτοκράτορα δεν φέρουν ως αιτία και δικαιολογία το ότι δεν μνημονεύεται υπό των υπεναντίων Ιερεών ο Πατριάρχης δια τούτο και δεν συλλειτουργούμε μαζί τους  αλλά διότι αυτοί οι ίδιοι μας  αποφεύγουν.
Μάλιστα μόλις οι Ορθόδοξοι Ιερείς  αντελεμβάνοντο δίπλα των (την ώρα των ιερών ακολουθιών) ενωτικόν Ιερέα,απέβαλλαν το φελόνιον  και «έφευγον σπεύδοντες ως από πυρός»
Έτσι οι υποστηρικτές της ενώσεως με το πέρασμα του χρόνου απεμονώθησαν, και οι Ναοί εις τους οποίους ελειτουργούσαν, δεν εσυχνάζοντο(ερήμωσαν)  {Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ Νικ.Π.Βασιλειάδη εκδ. «Ο ΣΩΤΗΡ» 1983(σελ.183-184)}

Έπειτα λοιπόν από όλα τα παραπάνω πιστεύω πως η πιο αρμόζουσα στάση είναι η Ορθόδοξη μέσα  στο μέτρο και την αποφυγή υπερβολών και συγκεκριμένα :

 Η περιφρόνηση και η απαξίωση στην πράξη όλων των Οικουμενιστών νοσταλγών του Παπισμού, και κάθε αιρέσεως και νεωτερισμού δίχως όμως παράλληλα να βάζουμε θεμέλια για σχίσματα και παράλληλες Εκκλησίες στις οποίες πολλοί φιλόδοξοι «αντιοικουμενιστές» θα ήθελαν να πλοιαρχήσουν  και να αναγορευτούν σε αφεντικά.

Ας αποφεύγουμε λοιπόν, όπως  οι μέλισσες τις ακαθαρσίες,  τους αιρετίζοντες (δίχως όμως εμπάθεια  προς το πρόσωπό τους)και την διδασκαλία τους  και τοιουτοτρόπως απορριφθέντες και απομωνομένοι αυτοί εμπράκτως από τους πιστούς  της Εκκλησίας ή θα καταστούν μοναχικοί κάλαμοι εις την έρημον και στρουθία μονάζοντα επί δώματος ή θα νοιώσουν το λάθος τους και  θα ορθοποδήσουν και πάλι στην αλήθεια του Ευαγγελίου.

Ν.Λ. Δάσκαλος